Ένα σχόλιο για τους εν δυνάμει

old_paris_by_sudor-d3emk0n.jpg

Βάδιζε  ώρες για να ξεφύγει από έναν κάλπικο λυρισμό που τυραννούσε τη σκέψη του. Φανταζόταν ένα πράσινο φολιδωτό τέρας που ορμούσε ύπουλα μέσα από τις λόχμες στο βάλτο που είχε βουλιάξει το μυαλό του κι άρπαζε όλες τις παρθένες σκέψεις που τολμούσαν να εμφανιστούν. Προσπάθησε να πετύχει τη νηφαλιότητα που επιθυμούσε και είχε ανάγκη, χρησιμοποιώντας μια γερή δόση αυτοσαρκασμού, μα το φάρμακο δεν είχε αποτέλεσμα παρά του άφησε μια πικρή γεύση στο στόμα.

Ήξερε πως αν είχε εκείνη τη στιγμή ένα χαρτί κι ένα μολύβι θα ξεσπούσε γράφοντας ένα κατεβατό ορνιθοσκαλισμάτων που μετά θα τον λίγωνε με τους γλυκερούς μελοδραματισμούς του. Δεν ήταν ποιητής, κατά βάθος ήθελε να ζήσει.

Η ιδέα να γυρίσει σπίτι τον τρόμαζε. Μια απρόσκλητη ανία ήταν πιθανό να εμφανιστεί ταλαιπωρώντας τον με μια αρμένικη βίζιτα. Αυτού του είδους οι μεταφορές ήταν που τον βασάνιζαν. Ποθούσε να τις τιθασεύσει, μα δεν ήξερε πως να τις φερθεί. Έπρεπε πρώτα να ξεφορτωθεί τη Βροχή, την πανάρχαια αυτή λύση, μα όταν κοίταζε γύρω του δεν έβρισκε να την αντικαταστήσει κι όταν ο-φαύλος-κύκλος θα πλησίαζε να κλείσει, θα αναρωτιόταν για ποιο λόγο γράφει, τι θέλει να πει ,τι θέλει να παραστήσει τελικά και σε ποιον απευθύνεται;

Έτσι αρκούντως αηδιασμένος με τον εαυτό του, θα διέκοπτε τον εσωτερικό διάλογο και θα τραβούσε κουρασμένος για ύπνο, μια λύση μάλλον εύκολη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s