Που την ψάχνεις την αισιοδοξία;

oi-8-tropoi-gia-na-apoktisete-aisiodoksia-sti-zoi-sas.jpg
φώτο από το clickatlife.gr

Ένα και ένα κάνουν 2 λέει ο σοφός λαός που όλα τα μετράει πια γιατί δεν περισσεύουν όταν περίπου στις 10 του μηνός οι υποχρεώσεις έχουν βγει οφσάιντ αφού ο μισθός δεν τις καλύπτει.

Έμαθε πια να ζει με παραμύθια και παραβολές ο λαός για την άσωτη κοκκινοσκουφίτσα και τον αριστερό υιό με τους 7 νάνους, τους άξιους που προοδεύουν ,τα όνειρα που γίνονται πραγματικότητα και τον περιούσιο θεό ιδιοκτησία της Ελλάδας τόσο που αρνείται να δει την πραγματικότητα, να εμπιστευτεί τις ανάγκες και τις δυνατότητες του παρά βολοδέρνει και παραδέρνεται από δημαγωγό σε δημαγωγό και από σωτήρα σε σωτήρα, σαν προεκλογική εξαγγελία στον άνεμο που έρχεται από την Ευρώπη, που δεν είναι ήπειρος αλλά ένωση κεφαλαιοκρατών στη συνθήκη της οποίας περιγράφονται επακριβώς οι όροι συμμετοχής καθώς και οι σκοποί δημιουργίας της, ένας από τους οποίους είναι να προστατέψουν το ευρωπαϊκό κεφάλαιο από τις επανερχόμενες σε κύκλους κρίσεις, φαινόμενο που το έχει ο καπιταλισμός από τη φύση του, και να μεταφέρει τις επιπτώσεις στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Αυτή η μετεωρολογική προσέγγιση μπορεί να αρέσει σε απατεώνες αστούς πολιτικούς και να ακούγεται ωραία όταν σου έχουν κόψει το μισθό, αυξήσει τη φορολογία και περιμένεις να βγάλεις τη μοίρα σου για ηλιοθεραπεία αλλά καθόλου δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, η οποία σαν από παρατεταμένη ανομβρία έχει γίνει σκληρή σαν τσιμέντο και σπάζεις τα μούτρα σου όταν πέφτεις εκεί από τα σύννεφα, πίσω από τα οποία έψαχνες σαν στερημένος μια δόση αισιοδοξίας, «μια αξιοπρέπεια και μια ελπίδα βρε αδερφέ» ένα πουκάμισο αδειανό που λέει κι ο ποιητής.

Ανιχνεύεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης κρυφά σημάδια πως κάτι θα αλλάξει, στην ουσία να προβλέψεις το επόμενο κουτσό άλογο του μέλλοντος σου στον στημένο αγώνα όπου αγωνίζονται συμφέροντα εφοπλιστών, μεγαλεμπόρων, βιομηχάνων ή τραπεζιτών για να είσαι με το νικητή αλλά πάντα καταλήγεις με άδεια τσέπη.

Και πως να βρεις μια διέξοδο όταν στον περίγυρο σου, στη δουλειά, στη γειτονιά, στο καφενείο, μόνο εικόνες που σου μοιάζουν συναντάς;

Και πως να βρεις την αισιοδοξία και την προοπτική όταν δεν θέλεις να δουλέψεις για αυτή μα μόνο θες να σου τη φέρει ο ντιλιβεράς στο σπίτι τυλιγμένη σφιχτά σε λαδόκολλα που στάζει από το λίπος;

Ούτε στην φρονιμάδα πάντως θα την βρεις την αισιοδοξία, θα ανοίξεις μια μέρα το μπαούλο που την έχεις κλειδωμένη την ψυχή σου και θα διαπιστώσεις πως την έφαγε ο σκώρος: Μαζικά βρέθηκαν στους πέντε δρόμους γιατί μαζικά ήτανε φρόνιμοι χιλιάδες σαν κι εσένα.

Στον ίδιο τον αγώνα για τη ζωή και το μέλλον σου χτυπιέται η απόγνωση, στον αγώνα όπου με το συνάδελφο σου σε ενώνουν, αντικειμενικά, τα ίδια προβλήματα. Εκεί που θα τρέξεις για να μην του κόψουν το ρεύμα, για να μην του πάρει η τράπεζα το σπίτι, για να έχει μεροκάματο που θα καλύπτει τις ανάγκες του για να έχει εξασφαλισμένη δωρεάν παιδεία, υγεία. Εκεί που θα τον τραβήξεις μαζί σου στον αγώνα για να αλλάξει αυτό το σύστημα που γεννάει αδικία, φτώχια και πόλεμο.

Εκεί θα την βρεις την αισιοδοξία, στο δίκιο του αγώνα σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s