42ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή

συνθε45.jpg

Το πόσο λαοφίλητο ήταν το καθεστώς στην χώρα μας μετά την επέμβαση του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού το αποδεικνύει με παραστατικό τρόπο η ύπαρξη στρατοπέδων στις μεγάλες πόλεις -δεν εννούμε τα κέντρα εκπαίδευσης- που φτιάχτηκαν και συντηρήθηκαν έως πολύ πρόσφατα όταν δηλαδή άλλαξε το δόγμα του ΝΑΤΟ και ξεκίνησαν οι ιμπεριαλιστές να μιλούν για “ασύμμετρες απειλές” για να προφυλάξουν αυτό το καθεστώς από τον λεγόμενο “εσωτερικό εχθρό”, τον ίδιο το λαό δηλαδή.

“Η χούντα δεν σταμάτησε το ‘73” χαριτολογούσαν οι αριστεροχαρούμενοι της πλατείας αλλά άργησαν να το καταλάβουν γιατί στο μεταξύ διάστημα ήταν απασχολημένοι να στηρίζουν το αστικό καθεστώς ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ. Προσπάθησαν υποτίθεται να το διόρθωσουν όταν ανέδειξαν το συριζα,το «σώσανε» που λέμε, όμως ακόμα δεν κατανοούν πως οποιαδήποτε απόχρωση του ΠΑΣΟΚ κι αν είναι στην κυβέρνηση, όσο οι αστοί κατέχουν τα μέσα παραγωγής ,υπό την στυγνή τους δικτατορία θα ζει ο “εχθρός” λαός.

Ένα παράδειγμα τέτοιου στρατοπέδου είναι αυτό του Παύλου Μελά, που λειτουργούσε και ως φυλακή μέχρι τη δεκαετία του 90. Εκεί το Μάρτη και τον Ιούνη του1944 ,ναζί και ταγματασφαλίτες εκτέλεσαν 161 ανθρώπους που κρατούσαν ως ομήρους.

Στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά γίνεται εδώ και χρόνια το φεστιβάλ της ΚΝΕ, που είναι ένας τρόπος να γυρίσουν οι χώροι αυτοί στο λαό της πόλης κόντρα στην θέληση του ιδιωτικού κεφαλαίου να τους μετατρέψει σε πανάκριβους πολυχώρους τσιμεντένιας αναψυχής.

Κλιμάκιο της Στρυχνίνης βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και φυσικά επισκέφθηκε το φεστιβάλ από όπου θα προσπαθήσουμε να σας μεταφέρουμε μια εικόνα.

Ο χώρος ήταν διαμορφωμένος καλύτερα από κάθε άλλη φορά με μεγάλους ανοιχτούς χώρους.

Η προσέλευση ήταν πολύ καλή ποσοτικά αλλά και από ποιοτικής πλευράς όπως παρατήρησε νεαρός φίλος της Στρυχνίνης που μας συνόδεψε.Μεταξύ των επισκεπτών διακρίναμε και γνωστό μπλόγκερ του οποίου την ανασκόπηση του φεστιβάλ με τη ματιά του δημοσιογράφου αναμένουμε με αγωνία.

Τα σουβλάκια, με τη μυστική συνταγή της ΚΝΕ, ήταν το ίδιο νόστιμα όπως τα θυμόμασταν.

Ο Πετρολούκας αγέρωχος κι αγέραστος με την ορχήστρα του ξεσήκωσε γρήγορα ηπειρώτες και μη να σηκωθούν για χορό και δεν σταμάτησαν να παίζουν ούτε γύρω στις μία που αποχωρήσαμε. (Η παρέα νόμισε πως έπαιξε ένα τραγούδι διάρκειας μιάμισης ώρας αν και η Ο επέρριψε την ευθύνη στα αυτιά μας τα άμαθα στον πωγωνίσιο)

Η Μελίνα Κανά όσο καλή περιμέναμε με ένα ρεπερτόριο διευρυμένο πέραν του δικού της και μάζεψε κόσμο.

Στη νεανική σκηνή μας ενθουσίασαν οι Ιμάμ και ο τραγουδιστής του πρώτου μέρους που μας ξεσήκωσε με την εμφάνιση και το χορό του.

Σίγουρα οι επόμενες μέρες δεν θα μας απογοητεύσουν.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s