Το ουράνιο τόξο

Κάποτε, στο Ασημένιο βουνό ζούσε ένας άνθρωπος που είχε ένα βιβλίο.Ο άνθρωπος ήταν περήφανος γιατί είχε το μοναδικό βιβλίο στον κόσμο.

συνθεση9.jpg

Soundtruck

Τα βράδυα που στο φως της φωτιάς ο άνθρωπος διάβαζε το βιβλίο ερχότανε ένας μεγάλος μαύρος λύκος και τον άκουγε κουνώντας την ουρά για να δείξει τη χαρά του.

Το βιβλίο έλεγε για μια μαγική μέρα που θα έβγαινε στον ουρανό το ουράνιο τόξο.ο άνθρωπος και ο λύκος περίμεναν πολλά χρόνια να έρθει αυτή η μέρα.Δεν ήξεραν τι είναι το ουράνιο τόξο και ήθελαν πολύ να το δουν. ΄Οταν το συζητούσαν ο άνθρωπος έλεγε πως θα μοιάζει μ΄ένα όμορφο πουλί με πολύχρωμα φτερά. Ολύκος πάλι έλεγε πως θα μοιάζει με μια μεγάλη κατσαρόλα και μάλιστα του έτρεχαν τα σάλια καθώς σκεφτόταν τι λιχουδιές θα είχε αυτή η κατσαρόλα.

ένα βράδυ καθώς διάβαζαν ο άνθρωπος έκλεισε απότομα το βιβλίο και είπε:

-Καλέ μου λύκε απόψε δε μπορώ να διαβάσω

Ο λύκος ταραγμένος κι εκείνος του απάντησε

-Kι εγώ δε μπορώ ν σε ακούσω,απόψε το βιβλίο δε με κάνει χαρούμενο.

Έτσι χωρίστηκαν και πήγαν να κοιμηθούν.

Το πρωί έβρεχε.Ο άνθρωπος ξύπνησε και βλέποντας ττη βροχή σκέφτηκε:

«Σήμερα η βροχή είναι πολύ παράξενη.Κάτι μου λέει πως η μαγική μέρα έφτασε»

Τότε είδε το λύκο να έρχεται τρέχοντας. Χαιρετήθηκαν.

-Γεια σου λύκε

-Γειά σου άνθρωπε.Δεν νιώθεις κι εσύ πως σήμερα είναι η μαγική μέρα; Τ άκουσα που το ψυθίριζαν τα δέντρα μες τα φύλλα τους. Άκουσα το νερό στο ποταμάκι που το σιγοτραγουδούσε

-Έχεις δίκιο λύκε, έτσι νομίζω κι εγω.

Ξεκίνησαν λοιπόν βιαστικά να πάνε στο λιβάδι για να δουν το ουράνιο τόξο.Πήγαιναν-σχεδόν πετούσαν-ώσπου συνάντησαν ένα τσακάλι.

«Που πάτε μέσα στη βροχή» τους ρώτησε.

-Δεν μας νοιάζει η βροχή, πάμε να δούμε το ουράνιο τόξο!

-Το ουράνιο τόξο;Ας γελάσω! Μα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα.

Ο άνθρωπος και ο λύκος κοιτάχτηκαν.Ήξεραν όμως πως τα τσακάλια λένε ψέμματα και συνέχισαν το δρόμο τους.Ύστερα από λίγο συνάντησαν ένα λαγό

-Δεν φοβάστε τη βροχή;

-Όχι, πάμε να δούμε το ουράνιο τόξο!

-Δεν το φοβάστε; Εγώ τα τρέμω αυτά τα πράγματα!

Μια που ήξεραν πως οι λαγοί είναι φοβιτσιάρηδες τον παράτησαν κι έφυγαν γρήγορα.

Σχεδόν είχαν φτάσει όταν τους έκοψαν το δρόμο τρεις λύκοι.

συνθεση8.jpg

-Ε σύντροφε, τι δουλειά έχεις εσύ με τον άνθρωπο;

-Πάμε να δούμε το ουρανιο τόξο!

«Το ουράνιο τόξο; Δεν ντρέπεσαι εσυ ένας λύκος να ασχολείσαι με ουράνια τόξα και τέτοιες σαχλαμάρες; Εσύ έπρεπε τώρα να κυνηγάς τα ζώα».

«Όλοι οι καθωσπρέπει λύκοι είναι τρομαχτικοί και κακοί και δεν τρέχουν πίσω από τους ανθρώπους σαν σκυλάκια»

«Σπουδαιος κυνηγός.Κυνηγάει ουράνια τόξα που το κρέας τους είναι άνοστο.Χάνει τον καιρό του με ασήμαντα πράγματα» πρόσθεσε και ο τρίτος λύκος.

Ο λύκος που ήταν φίλος του ανθρώπου τον κοίταξε λυπημένος.»Φύγε» του είπε, «πήγαινε μόνος σου.εγώ είμαι λύκος και δεν ταιριάζει στη φυλή μου να ασχολούμαι με ουράνια τόξα»

Ο άνθρωπος τώρα περπατούσε μόνος.Κάποτε έφτασε και η βροχή σταμάτησε. Περίμενε ο άνθρωπος, μα άδικα.Τα σύννεφα τον κοιτούσαν απ’ τον ουρανό. Ξαφνικά ένα από αυτά-το πιο μεγάλο- έσκυψε και τον ρώτησε:

-Τι κάνεις εκεί;

-Περιμένω το ουράνιο τόξο!

«Το ουράνιο τόξο;» έκανε θυμωμένα το σύννεφο ρίχνοντας χοντρές στάλες νερό.»Το ουράνιο τόξο;» ξαναείπε,»και ποιος είσαι εσύ που θα δεις το ουράνιο τόξο.εγώ ο αρχηγός των σύννεφων στο απαγορεύω» και λέγοντας αυτά, όλα τα σύννεφα μαζεύτηκαν πάνω από το κεφάλι του ανθρώπου κι άρχισαν να βρέχουν δυνατά. Ήρθε κι ο βορριάς που του άρεζε να παίζει με τα σύννεφα και τη βροχή.Μόλις έμαθε τι ήθελε ο άνθρωπος φύσηξε θυμωμένος:

-Φου.Φουουου.Φουουουουου

Η καταιγίδα ήταν τρομερή. Όλα τα ζώα έτρεξαν στις φωλιές τους φοβισμένα. Τα δέντρα λύγισαν τα κλαδιά τους για να μην σπάσουν. Τα λουλούδια έσκυψαν τα κεφαλάκια τους στο χώμα για να μην τα παρασύρει ο αέρας κι έσφιγγαν δυνατά τις ρίζες τους.Οι κεραυνοί έσκιζαν τον ουρανο κι οι άλλοι άνθρωποι αγκαλιάζονταν τρομαγμένοι μέσα στα σπιτάκια τους όμως ο δικός μας στεκόταν ακίνητος και περίμενε.

Φωτογραφίαεγω.jpg

Τα σύννεφα άρχισαν σιγά-σιγά να μικραίνουν ώσπου εξαφανίστηκαν. Ο αέρας κουράστηκε και κόπασε.Ο άνθρωπος με το βιβλίο ήταν μούσκεμα και κρύωνε όμως δεν κουνιόταν,περίμενε.

Βγήκε ο ήλιος και κοίταξε τη βρεγμένη γη. Τέντωσε μουδιασμένος τις ακτίνες του και τότε,

Ω! Τότε φάνηκε το ουράνιο τόξο και τίναξε απαλά τα χρώματα του:

κίτρινο,κόκκινο,μπλε….

DSC01441 (1).jpg

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s